Muzeum Nietypowych Rowerów w Gołębiu: co zobaczyć, ile kosztuje i jak dojechać

W większości muzeów tabliczka mówi „nie dotykać”. W Gołębiu pod Puławami jest odwrotnie: Józef Majewski wyciąga rower ze zbiorów, stawia go na alejce i patrzy, czy sobie poradzisz. Zwykle nie od razu.

Zbiór, który wyszedł z warsztatu szkolnego

Majewski uczył przedmiotów zawodowych w szkole w Dęblinie. Rowery budował sam, pomagał budować je uczniom, przy okazji kupował i ratował stare konstrukcje. Uzbierało się ponad sześćdziesiąt jednośladów. Muzeum udostępnił zwiedzającym w połowie lat dwutysięcznych i do dziś oprowadza osobiście. Nie ma tam kasy biletowej, obsługi ani audioprzewodnika. Jest gospodarz, który mówi.

Sam nazywa swoją kolekcję jedyną taką w Polsce i Europie. Nie umiemy tego zweryfikować. Drugiego miejsca, gdzie kolekcjoner sadza gościa na własnoręcznie zbudowanym rowerze poziomym i pozwala mu się przewrócić, rzeczywiście nie znamy.

Na czym da się pojechać

Rower poziomy. Jedzie się na wznak, z nogami wyciągniętymi do przodu. Mniejszy opór powietrza daje większą prędkość, tylko ruszenie z miejsca wymaga wprawy. Syn gospodarza pojechał takim wyścig na trzydzieści kilometrów i był piąty.

Rower galopujący. Siodło rusza się w pionie, więc pedałuje się i podskakuje jednocześnie. To zwykle pierwszy wybór dzieci.

Koło do treningu pilotów. Stalowa obręcz, w środku rower, całość obraca się o pełne trzysta sześćdziesiąt stopni. W połowie obrotu jedzie się głową w dół.

Riksza. Koła skręcają się jak w samochodzie, więc rodzic wozi dziecko po alejce bez większej gimnastyki. Sprzęt, po który zwykle sięgają dorośli, kiedy już im przejdzie wstyd.

Do tego bicykl z wysokim przednim kołem, rower zbudowany prawie w całości z tworzyw sztucznych i dwukołowiec pomyślany do ciężkich ładunków, który kiepsko trzyma się toru jazdy. No i rower turystyczny, ulubiony sprzęt gospodarza. Opowiada, że przejechał nim sześćset kilometrów ze Świnoujścia do Suwałk w trzy dni.

Stoi tam też rower marki Radius, o którym Majewski mówi, że należał kiedyś do Karola Wojtyły. Tego akurat nie sprawdzimy za pana Józefa, ale opowieść jest częścią zwiedzania.

Skąd się wziął rower poziomy i dlaczego zniknął z wyścigów

To nie jest wynalazek z podwórka. 7 lipca 1933 roku Francis Faure przejechał na rowerze poziomym 45,055 kilometra w godzinę i pobił rekord świata. Maszynę o nazwie Vélocar zbudował francuski konstruktor Charles Mochet. Rok później Union Cycliste Internationale ustaliła przepisy określające położenie siodła, pedałów i kierownicy względem ciała zawodnika, co wypchnęło rowery poziome z zawodów. Wynik Faure’a przeniesiono do osobnej kategorii i tam został.

Powód przewagi jest prosty. Leżący zawodnik ma mniejszy przekrój czołowy, a powyżej trzydziestu kilometrów na godzinę większość siły idzie już na rozpychanie powietrza. Plecy opierają się o oparcie, więc nogi nie tracą energii na utrzymywanie pozycji. Za to ruszanie z miejsca i wolna jazda są trudniejsze, bo nie da się balansować ciężarem ciała. Na tym właśnie potyka się większość gości przy pierwszej próbie.

Majewski tłumaczy to na miejscu, przy konkretnej ramie, a potem oddaje kierownicę.

Ile to kosztuje

Cennik jest ułożony odwrotnie niż w większości muzeów: im większa grupa, tym mniej płaci jedna osoba. Przewodnik, czyli sam Majewski, wchodzi w cenę biletu.

Rodzina 2+2 mieści się w ostatnim wierszu, czyli 120 zł za czterech. Zwiedzanie zaplanowane jest na godzinę, ale goście, którzy tam byli, piszą raczej o dwóch.

Lekcje muzealne są cztery: „Naprawa i konserwacja roweru”, „Historia roweru”, „Rower ekologiczny. Pojazd przyszłości” oraz „Czy światu zabraknie energii”. W weekend Majewski prowadzi też naukę kowalstwa. Szkoły i grupy zorganizowane prosi zgłaszać wcześniej, szczególnie w wakacje.

Ceny podajemy za cennikiem na muzeumrowerow.pl, stan na 8 sierpnia 2026. Przed wyjazdem potwierdźcie je telefonicznie.

Godziny otwarcia i jeden telefon, który oszczędza wyjazd

Od 1 kwietnia do 31 października muzeum jest czynne codziennie od 11:00 do 16:00. Poza sezonem zwiedzanie po umówieniu, bo gospodarz otwiera wtedy na telefon. Część portali turystycznych podaje inne godziny, od 10:00 do 18:00 z wolnym poniedziałkiem. My trzymamy się tych ze strony muzeum, a rozbieżność to kolejny powód, żeby zadzwonić.

Numer: 601 81 45 27. Całość prowadzi jedna osoba, więc telefon dzień wcześniej albo rano tego samego dnia to nie formalność, tylko warunek udanego wyjazdu.

Z dziećmi: czego się spodziewać

Jazdy próbne odbywają się na dworze, na trawie i betonowej alejce między budynkami. Krótkie spodenki i klapki to zły pomysł. Długie nogawki i buty, które trzymają się stopy, w zupełności wystarczą.

Kto na co wsiądzie, ustala gospodarz i to on pilnuje pierwszych metrów. Najmłodszych zwykle wozi rodzic rikszą albo innym pojazdem z ławką. Starsze dzieci próbują same, a upadek na trawę wliczony jest w atrakcję.

Weźcie wodę i coś do jedzenia. To muzeum urządzone przy domu, nie ośrodek z gastronomią. W ulewny dzień zostaje samo oglądanie, bo próby odbywają się na zewnątrz.

Majewski wprost zaprasza grupy seniorów i osoby z niepełnosprawnością. Teren jest w większości płaski, choć nawierzchnia bywa różna: raz trawa, raz betonowa alejka.

Jak dojechać

Gołąb leży przy drodze wojewódzkiej 801, między Puławami a Dęblinem, po wschodniej stronie Wisły. Adres muzeum: ulica Puławska 1, 24-100 Gołąb.

Od nas jedzie się mostem w Puławach, drogą krajową 12, i promu do tego nie potrzeba. To rzadka wygoda po naszej stronie rzeki. Do Kazimierza Dolnego trzeba się przeprawiać promem albo nadkładać drogi, a do Gołębia nie trzeba ani jednego, ani drugiego, więc wyjazd wychodzi przewidywalny także wtedy, gdy prom nie pływa.

Co jeszcze jest w Gołębiu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, świętego Floriana i świętej Katarzyny stanął tu w latach 1626–1638, z fundacji kanclerza wielkiego koronnego Jerzego Ossolińskiego i miejscowego proboszcza. Ceglane elewacje z kamiennym detalem powstały według wzorników niderlandzkiego architekta Hansa Vredemana de Vries, stąd określenie „renesans niderlandzki”. Historycy sztuki zaliczają budowlę do nurtu renesansu lubelskiego.

Obok stoi Domek Loretański z lat 1634–1638, kopia Santa Casa z włoskiego Loreto. Po tej w Pradze uchodzi za najwierniejszą w Europie. Wchodzi się do środka.

Historii jest tu więcej, niż widać po wsi. W lutym 1656 roku starły się pod Gołębiem wojska Stefana Czarnieckiego ze szwedzką armią Karola X Gustawa. Z tych okolic, znad Wieprza, ruszyło w sierpniu 1920 roku polskie uderzenie, które rozstrzygnęło Bitwę Warszawską.

Jest też prywatne Muzeum Pijaństwa, które Majewski ma we własnym cenniku: pół godziny, 150 zł od grupy. Raczej dla dorosłej części wycieczki.

Dwa dni w okolicy: ogrody i rowery

Samo muzeum zajmuje godzinę, najwyżej dwie. To za mało, żeby jechać po nie przez pół Polski. W parze z Magicznymi Ogrodami w Trzciankach robi się z tego już pełny weekend, bo obie atrakcje leżą po przeciwnych stronach naszego podwórka i do żadnej nie trzeba promu.

Pierwszy dzień w ogrodach, bo tam schodzi całe popołudnie i dzieci wracają wykończone. Drugi wychodzi lżejszy: rano basen, koło południa wyjazd do Gołębia, godzina u pana Józefa, a w drodze powrotnej Puławy z pałacem Czartoryskich i parkiem. Kto ma siłę na tłum, może zamiast Puław wpaść do Kazimierza Dolnego, bo z Gołębia to raptem 25 kilometrów.

Zostaje jeszcze Dęblin z Muzeum Sił Powietrznych, dwanaście kilometrów za Gołębiem. Dla dziecka, które przed chwilą obracało się w kole do treningu pilotów, to dość naturalny ciąg dalszy. Bliżej nas jest zamek w Janowcu, a resztę pomysłów zebraliśmy na stronie lokalne atrakcje.

52 km przez PuławyKazimierz DolnyCzytaj więcej →start 19 km od nasSpływy kajakowe WisłąCzytaj więcej →12 km od nasJazda konnaCzytaj więcej →

Gdzie spać: nasza baza w Kijance

Prowadzimy agroturystykę Złoty Klon w Kijance nad Zwolenką, w gminie Chotcza, na terenie Natura 2000. To mazowiecka strona Wisły. Wieś, nie miasteczko, i tak też to wygląda.

Środek gospodarstwa zajmuje naturalny basen 26 na 13 metrów. Chloru w nim nie ma, wodę czyszczą rośliny w osobnej strefie filtracyjnej. Dno schodzi łagodnie, więc najmłodsi mają swoją płyciznę przy brzegu. Ratownika nie zatrudniamy i mówimy o tym wprost: za dzieci przy wodzie odpowiadają rodzice.

Trzy pokoje dwuosobowe, Koliber, Serce i Motyl, mieszczą się w ośmiokątnym domu z gliny, słomy i drewna. Ściana to kostka słomy, po dziesięć centymetrów gliny od środka i od zewnątrz, a na wierzchu deska elewacyjna. Wychodzi z tego przegroda, która trzyma chłód w lipcowe południe i ciepło w styczniu. Każdy pokój ma wyjście na taras z hamakami, prosto na basen. Łazienka jest wspólna, na korytarzu naprzeciwko drzwi. 186 zł za noc.

Leśny Raj Samotnia to zupełnie co innego: ziemianka wkopana w ziemię, siedemnaście metrów kwadratowych, przeszklona ściana przy łóżku i las za szybą. Temperatura trzyma się tam sama, okrągły rok. Własna łazienka, aneks kuchenny, dwie osoby. 350 zł.

Domek Drewniany z Tarasem stoi na skraju lasu. Pięćdziesiąt metrów, do pięciu osób, własna kuchnia, taras z leżakami. To wybór dla rodziny, która woli gotować u siebie. 485 zł.

Poza tym wiata z letnią kuchnią, lodówką i grillem, miejsce na ognisko z drewnem, prywatna plaża nad Zwolenką, kajaki, trampoliny, domek na drzewie i parking. Rowery też mamy, tyle że zwyczajne. Psy przyjeżdżają z gośćmi.

Czego u nas nie ma: wyżywienia. Ani śniadań, ani obiadów, ani baru. Jest za to wspólna kuchnia otwarta dla wszystkich, więc z małym dzieckiem ugotujecie o szóstej rano, a przy tygodniowym pobycie rodzina oszczędza na tym kilkaset złotych. Wolne terminy i aktualne ceny są na stronie kontaktowej.

A do muzeum zadzwońcie wcześniej: 601 81 45 27. Więcej na muzeumrowerow.pl.